من آن قدر که هست توان، پای می کشم

در دیده تیزی نظر می کشد مرا

خاکم مگر به جانب خود می گشد؟ که دل

بیخود به خاک رهگذری می کشد مرا

امداد دوست هم قدری می کشد مرا

از بار غم، چو یکشبه ماهی، به زیر کوه

شکل هلالی کمری می کشد مرا