لیک من دیوانه ام، زنجیر می باید مرا

بس که کردم گریه پیش مردم و سودی نداشت

بعد از این بر گریه خود خنده می آید مرا

بسته زلف پری رویان شدن از عقل نیست

وعده وصل تو داد اندکی تسکین دل

تا رخ خوبت نبینم دل نیاساید مرا

وه! که خواهد شد، هلالی خانه عمرم خراب