آفرین بر قوت بازوی تو

دل شده از جفت ابروی تو طاق

زان پریشان گشته چون گیسوی تو

عاقبت کردی به یک زخمم هلاک

می کشد پیوسته بر روی تو تیغ

سخت بی شرمست این ابروی تو

قبلله جان منی پس کافرم