طره سنبل به راغ باز پر از تاب شد

گویی با غالیه بر رخش ایزد نوشت

کای گل مشکین نفس مژده بر از نوبهار

دیده نرگس به باغ باز پر از خواب شد

آب فسرده چو سیم باز چو سیماب شد

باد بهاری بجست زهره وی آب شد

نیم شبان بی خبر کرد ز بستان فرار