گر خود نه صبد آن مگس خالت آرزوست

تاکی مقیم خدمت او چون برهمنی

نشگفت کاتش رخ یار است شعله ور

تا تو همی به جنبش چون باد بیزنی

بروی چو عنکبوت چرا تار می تنی

با آنکه مسکنت دل ما بود روز و شب

چون شد که روز و شب دل ما را تو مسکنی