گویند جان ز فرط لطافت نهان بود

پندارم از لطافت آب روانیا

سهراب وار خنجر عشقت دلم شکافت

ترکا مگر تو رستم زاولستانیا

جانی تو در لطافت و اینک عیانیا

معلوم شد که مردم چشم منی از آنک

در چشم من نشسته و از من نهانیا