شهزاده ای که شاهش فرمانروای کرد

وآخر بدیدمت که عجب پهلوانیا

از تار تار موی تو آید شمیم مشک

گویی که خلق والی مازندرانیا

بازش ز مرحمت طبرستان خدای کرد

ای زلف دانم از چه بدینسان خمیده ای

عمری به دوش بار دل ما کشیده ای