زینسان که بینمت مه و خورشید در بغل

بازش ز مرحمت طبرستان خدای کرد

ای زلف دانم از چه بدینسان خمیده ای

عمری به دوش بار دل ما کشیده ای

دارم گمان که چرخی از آنرو خمیده ای

شیطان شنیده ام که برون شد ز خلد و تو

شیطانی و هنوز به خلد آرمیده ای