مصلحت را از وفا چندی در آبادی بکوش

پند نشنیدی و شهری را که بی آشوب بود

زآتش سودای خود چون دیگ آوردی به جوش

تا چه گوید شه چو بیند شهری از جورت خراب

ترسمت سلطان بگیرد کاینهمه غوغا ز تست

یا سفرکن زین ولایت یا دو چشم خود بپوش

دوش با یاد لبت هرگه که جامی می زدم