ترسمت سلطان بگیرد کاینهمه غوغا ز تست

زآتش سودای خود چون دیگ آوردی به جوش

تا چه گوید شه چو بیند شهری از جورت خراب

مصلحت را از وفا چندی در آبادی بکوش

یا سفرکن زین ولایت یا دو چشم خود بپوش

دوش با یاد لبت هرگه که جامی می زدم

می شنیدم هاتفی از آسمان می گفت نو ش