دوش با یاد لبت هرگه که جامی می زدم

مصلحت را از وفا چندی در آبادی بکوش

ترسمت سلطان بگیرد کاینهمه غوغا ز تست

یا سفرکن زین ولایت یا دو چشم خود بپوش

می شنیدم هاتفی از آسمان می گفت نو ش

مستی دوشین و یاد آن لب نوشین چه شد

ای بدا احوال امروز ای خوشا احوال دوش