با لبت محمو د مردم را به می حاجت نماند

چون زره بک مشت چشمم چون سپر بک لخت گوش

تا دو زلف پست دیدم شادم از افتادگی

تا دوچشمت مست دیدم دشمنم باعقل و هوش

خیز و لب بگشای تا دکان ببندد می فروش

خواهم از مستی که چون سجاده بر دوشم نهند

رغم عهدی کز ریا سجاده می بردم به دوش