شام زلفت بس که در چشمم جهان تاریک کرد

پای ازکویت نبرم گر مرا برند پی

نبشکرقسمت به رخسار من و لعل توکرد

برلب تو طعم شکر بر رخ من رنگ نی

در دو چشمم غیر تاریکی نیاید هیچ شی

قدر ابروی تو زان خال سیه بشناختم

آری آری قبله را مردم شناسند از جدی