از بوسه تو با من ز چه رو بخل بورزی

درده که شود عاقبت کارم محمود

مقصود من از باده تویی بو که به مستی

آورد توان بوسه زنم بر رخ مقصود

از اشک چون من با تو نورزم بمگر جود

بردی به فسون دل زکف عشق پرستان

دستان تو ای بس که بگویند به دستان