بردی به فسون دل زکف عشق پرستان

آورد توان بوسه زنم بر رخ مقصود

از بوسه تو با من ز چه رو بخل بورزی

از اشک چون من با تو نورزم بمگر جود

دستان تو ای بس که بگویند به دستان

ای تنگتر از سینه عشاق دهانت

باریکتر از فکر خردمند میانت