دیگر به پشیزی نخرم سرو چمن را

می بگذرد از جوشن جان نوک سنانت

با آنکه خورد خون جهان خاتم لعلت

در زیر نگین آمده ملک دو جهانت

گردد سوی ما مایل اگر سرو چمانت

حسنی نه که آن را تو دل آزار نداری

صد حیف که پروای دل زار نداری