یک تنه چون آفتاب با همه ناورد کرد

بود دلت گرم عیش روزه برانگیخت جیش

گرم در آمد به طیش عیش ترا سرد کرد

روزه به صد توش و تاب کرد به گیتی شتاب

از تن جانها به درد روزه برانگیخت گرد

آنچه به نامرد و مرد می نتوان کرد کرد

خیز و به شادی گرای مدحت خسرو سرای