زانکه در تن دم به دم روح روان می پرورد

ساقیا می ده که می در جسم جان می پرورد

قالب خاکی چه باشد کاسمان می پرورد

باده گویی از دم روح القدس دارد نژاد

ناشده از لب فرو پیدا شود رنگش ز چشم

لاله ای بین کاو به نرگس ارغوان می پرورد

می شفیع ماست پنداری که با چندین گناه