وصف می زین به نیارم کرد کاندر مدح شاه

کانکه گل را گل کند دل را همان می پرورد

راست گویم بر خم می سجده می بایست کرد

زانکه در یکمشت گل یک ملک جان می پرورد

در زبان چون منی نطق و بیان می پرورد

ناصرالدین شه که دایه رافتش در مهد ملک

کودکی شیراوژن و ملکت ستان می پرورد