بره نیی لاشک بوزینه ای

این همه تقلید چو عنتر چه بود

عطسه ئی مغز مکرر چه بود

تا که ترا گفت که موذی نیی

عطسه زنان چند ز جا می جهی

گه به زمین گه به هوا می جهی

بس کن ازین گرگ دلی ای بره