بی خود شده در لجه خون به حل افتم

تا کی به حرم تشنه لب و مضمحل افتم

کو دیر محبت که به دریای دل افتم

کو معرکه عشق که از بوی شهادت

آخر که مرا گفت که از باغچه قدس

بی فایده در دامگه آب و گل افتم

مستی ز من آموز که چون شعله مرهم