زلف هندوی تو گفتم که دگر ره نزند

زان که بیچاره همان دل نگران است که بود

رنگ خون دل ما را که نهان می داری

همچنان در لب لعل تو عیان است که بود

سال ها رفت و بدان سیرت و سان است که بود

حافظا بازنما قصه خونابه چشم

که بر این چشمه همان آب روان است که بود