همچنان در لب لعل تو عیان است که بود

کشته غمزه خود را به زیارت دریاب

زان که بیچاره همان دل نگران است که بود

رنگ خون دل ما را که نهان می داری

زلف هندوی تو گفتم که دگر ره نزند

سال ها رفت و بدان سیرت و سان است که بود

حافظا بازنما قصه خونابه چشم