سال ها رفت و بدان سیرت و سان است که بود

رنگ خون دل ما را که نهان می داری

همچنان در لب لعل تو عیان است که بود

زلف هندوی تو گفتم که دگر ره نزند

حافظا بازنما قصه خونابه چشم

که بر این چشمه همان آب روان است که بود