حافظا بازنما قصه خونابه چشم

همچنان در لب لعل تو عیان است که بود

زلف هندوی تو گفتم که دگر ره نزند

سال ها رفت و بدان سیرت و سان است که بود

که بر این چشمه همان آب روان است که بود