دنیی و آخرت بود دو سرا

شاه عشق آمد آشنای من است

گر کسی در هوای جنت هست

جنت و حور در هوای من است

دو سرای چنین نه جای من است

وصل و هجران که عاشقان گویند

از فنای من و بقای من است