غرقه بحر زلالیم ای عجب

خوش برافروخت و مرا خوشتر بسوخت

غیرت عشق تو بر زد آتشی

هرچه بود از غیر خشک و تر بسوخت

جان ما از تشنگی در بر بسوخت

تاب نور آفتاب مهر تو

شد پدید و مومن و کافر بسوخت