بر جمال خویشتن حیران بود

کنج دل گنجینه عشق ویست

جای گنجش در دل ویران بود

هر که دید آئینه گیتی نما

ذوق ما از عقل می پرسی مپرس

این کسی داند که او را آن بود

کشته او زنده جاوید شد