یاری که چو ما بندگی سید ما کرد

از ذوق گدایان خرابات گدا شد

صوفی به صفا دردی دردش چو بنوشد

این درد بود صافی و آن درد دوا شد

هرچند گدا بود شه هر دو سرا شد