چو ماه روی تو در شام زلف می دیدم

چرا که بی تو ندارم مجال گفت و شنید

بهای وصل تو گر جان بود خریدارم

که جنس خوب مبصر به هر چه دید خرید

شبم به روی تو روشن چو روز می گردید

به لب رسید مرا جان و برنیامد کام

به سر رسید امید و طلب به سر نرسید