دع نفسک به ذوق دریابش

از همه رو دری به ما بگشود

غیر را سوخت آتش غیرت

خوش بود آتشی چنین بی دود

تا بیابی ز وصل او مقصود

درد دردش دوای درد دل است

نوش می کن که این بود بهبود