ای عقل برو از در میخانه که رندان

شاید که به پابوس تو هر دم به سر آیند

بی دردی دردت نتوان یافت دوائی

دلها همه زان خسته این درد و دوایند

مستند و به امثال تو این در نگشایند

هر بیت که سید ز سر ذوق بگوید

سریست که مستان همه آن بیت سرایند