دلها همه زان خسته این درد و دوایند

رندان سراپرده میخانه در این دور

شاید که به پابوس تو هر دم به سر آیند

بی دردی دردت نتوان یافت دوائی

ای عقل برو از در میخانه که رندان

مستند و به امثال تو این در نگشایند

هر بیت که سید ز سر ذوق بگوید