بی دردی دردت نتوان یافت دوائی

صاحبنظرانی که منور به خدایند

رندان سراپرده میخانه در این دور

شاید که به پابوس تو هر دم به سر آیند

دلها همه زان خسته این درد و دوایند

ای عقل برو از در میخانه که رندان

مستند و به امثال تو این در نگشایند