به امیدی که در غربت به کام دل رسم روزی

زهی گوهر زهی کشتی زهی ملاح دریا دل

خراباتست و رندان مست و ساقی جام می بر دست

بهای جرعه صدجان چه قدرش هست اینجا دل

غریبی می کشم دائم ندارد میل ماوا دل

اگر نه وصل او باشد نباشد جان ما را ذوق

و گر نه عشق او بودی نبودی هیچ با ما دل