غریبی می کشم دائم ندارد میل ماوا دل

خراباتست و رندان مست و ساقی جام می بر دست

بهای جرعه صدجان چه قدرش هست اینجا دل

به امیدی که در غربت به کام دل رسم روزی

اگر نه وصل او باشد نباشد جان ما را ذوق

و گر نه عشق او بودی نبودی هیچ با ما دل

حریف نعمت اللهم که میر می پرستانست