از قصه بیگانه و از خویش رهیده

میخانه ما وقف و سبیل است به رندان

جام می ما بر همه میخانه گزیده

رندی که در این کوی مغان خوش به کمال است

جان در تن ما عشق نهاده به امانت

گر می طلبد هان بسپاریم به دیده

خوش باشد اگر عمر عزیز به سر آری