گهی که بر سر عشاق راند ابرش ناز

شراب و ساقی ما هر دو بی غش افتادست

به خط و خال آراستی و حیرانم

که این صحیفه به غایت منقش افتادست

کدام سر، که نه در پای ابرش افتادست؟

به رسم تحفه کشم نقد عمر در پایش

ولی چه سود که آن سرو سرکش افتادست