گرفت نور تجلی شب هلالی را

کدام سر، که نه در پای ابرش افتادست؟

به رسم تحفه کشم نقد عمر در پایش

ولی چه سود که آن سرو سرکش افتادست

که روی خوب تو در جلوه مه وش افتادست

عشق بازی چه بلا فکر خطایی بودست!

عشق خود عشق نبودست، بلایی بودست