منم که درد من از هیچ بی دلی کم نیست

به هر که قصه دل گفتم دلش خون ست

تو هم مپرس ز من تا نگویمت چون ست

تویی که ناز تو از هرچه گویم افزون ست

مگو که خواب اجل بست چشم مردم را

که چشم بندی آن نرگس پرافسون ست