تویی که ناز تو از هرچه گویم افزون ست

به هر که قصه دل گفتم دلش خون ست

تو هم مپرس ز من تا نگویمت چون ست

منم که درد من از هیچ بی دلی کم نیست

مگو که خواب اجل بست چشم مردم را

که چشم بندی آن نرگس پرافسون ست

همای وصل تو پاینده باد بر سر من