شب وصل تو هلالی قدح از دست نداد

یارب از بهر چه سوی دگران مایل شد؟

غم نبود آن: که مرا دی به تغافل می کشت

غم از آن ست که: امروز چرا غافل شد؟

مگر از جام لبت بیخود و لایعقل شد؟

اهل عیش ند هلالی، همه رندان لیکن

زان میان گوشه اندوه مرا منزل شد