دلم به ذوق شکرخنده تو پرخون شد

که بی تو روز و شب ما برابرست امروز

اگر به قصد دلم سوی تیغ دست بری

به پای خویشتن آید، چو مرغ دست آموز

کجاست غمزه خونریز و ناوک دل دوز؟

به دفع لشکر غم صد سپه برانگیزم

ولی چه سود؟ که بختم نمی شود پیروز