کجاست غمزه خونریز و ناوک دل دوز؟

اگر به قصد دلم سوی تیغ دست بری

به پای خویشتن آید، چو مرغ دست آموز

دلم به ذوق شکرخنده تو پرخون شد

به دفع لشکر غم صد سپه برانگیزم

ولی چه سود؟ که بختم نمی شود پیروز

به گریه گفتمش: ای مه، به عاشقان می ساز