ازین پرنیان زان دلم شد دژم

زبون افتد اندر کف ابلهان

دگر پادشاهی که از تاج و تخت

به درویشی افتد ، شود شوربخت

که دیدم بر او چهرۀ شاه جم

به یاد آمدم فر و فرهنگ اوی

بزرگی و دیهیم و اورنگ اوی