بزرگی و دیهیم و اورنگ اوی

ازین پرنیان زان دلم شد دژم

که دیدم بر او چهرۀ شاه جم

به یاد آمدم فر و فرهنگ اوی

ز خوی بد چرخ ماندم شگفت

که مهر از چنان شه چرا برگرفت

یکی زشت را کرد گیتی خدیو