که مهر از چنان شه چرا برگرفت

به یاد آمدم فر و فرهنگ اوی

بزرگی و دیهیم و اورنگ اوی

ز خوی بد چرخ ماندم شگفت

یکی زشت را کرد گیتی خدیو

که از کتف مارست و از چهره دیو

که داند کنون کاو بماند ار بمرد