چو او پیر شد بازگردد جوان

از آن او بجایست و ما برگذار

که چون ما نکاهد وی از روزگار

پس پیری از ما ببرد روان

تو تا ایدری شاد زی غم مخور

که چون تو شدی باز نایی دگر

به امروز ما باز کی در رسیم