از آن راز بیرون نیارم همی

به باران همی شست برگ سمن

دل جم ز بس خواهشش گشت نرم

نهان گفت کای گنج فرهنگ و شرم

که از جان به بیم ام نیارم همی

هم از بخت ترسم که دمساز نیست

هم از تو که با زن دل راز نیست