که از جان به بیم ام نیارم همی

دل جم ز بس خواهشش گشت نرم

نهان گفت کای گنج فرهنگ و شرم

از آن راز بیرون نیارم همی

هم از بخت ترسم که دمساز نیست

هم از تو که با زن دل راز نیست

که موبد چنین داستان زد ز زن